Is de focus op zelfzorg in onze maatschappij een teken van individualisme? Of net het omgekeerde? Zijn velen er te veel of net te weinig mee bezig?
Ik had het hier onlangs over met een vriend.
Hij vond het eerste: dat we er te veel mee bezig zijn en dat dat individualistisch is.
Vooral veel jonge mensen zijn enorm bezig met zichzelf (her)uitvinden, healen, zelfliefde …
Constant op zoek naar het volgende retreat, programma of traject, dé coach of therapeut, het optimaliseren van een hypergezond leven, met gezonde voeding, yoga, natuur …
Dit soort zelfzorg vinden we soms misschien wel net iets té belangrijk …
Want wat met dankbaar zijn voor de kleine dingen die wel al goed gaan? Of meer aandacht hebben voor de mensen rondom ons: een buur, een oma, de vriendelijke kassierster in de winkel …?
Yes, hier ben ik ook schuldig aan geweest: te veel in mijn eigen proces gaan en anderen soms letterlijk niet zien of horen.
Het is wat onze goede ouwe Jezus al zei: “Geef, en u zal ontvangen”.
En toch, tegelijkertijd zit er bij veel van die mensen die veel tijd besteden aan zelfzorg ook een diepe drang naar meer connectie, niet alleen met zichzelf maar ook met anderen en hun omgeving.
Bovendien zijn velen van die ‘self healers’ wakker geworden en beseffen zij ten volle dat het Westerse systeem ons leegzuigt en dat er gewoon ‘iets niet klopt’ aan hoe we ons leven leiden: het individueel schermstaren, disconnectie van ons lichaam, de natuur, elkaar …
En terwijl zij die minder bewust leven en zich geen vragen stellen – en dan misschien soms wat minder individualistisch lijken – het systeem gewoon verder voeden, zijn het de mensen uit de andere groep die iets proberen te veranderen.
Yes, het zijn de gevoelige mensen die opmerken dat er iets niet klopt, die iets willen veranderen, die iets willen doen, voor zichzelf én anderen.
Ook is het zo dat aan jezelf werken een indirect positief effect heeft op anderen, zoals je kinderen. Want als je je zelf beter in je vel voelt, kan je een veel beter voorbeeld stellen, wat belangrijker is dan ‘geven’.
In die zin is je focussen op zelfzorg dus net niet individualistisch, maar precies het tegenovergestelde. Dat was dus mijn tegenargument.
Interessant genoeg zijn de mensen die zeggen dat zelfzorg individualistisch is en er ver van wegblijven, vaak ook de klassieke pleasers, wat vaak ook vanuit een nood aan externe bevestiging of ‘er willen bijhoren’ komt. En dat kan je evengoed individualisme noemen natuurlijk …
Maar weet je wat ik tijdens dat gesprek met die vriend plots dacht? In plaats van elk op ons eilandje krampachtig nog meer proberen te ‘healen’, zouden we hier misschien beter net iets minder aandacht aan geven. En in plaats daarvan vaker samenkomen en samenwerken om de ‘nieuwe wereld’ te co-creëren. Een wereld die ons kan dragen, die ons collectief beter zal maken.
En it makes sense in more than one way, bv. ook als het gaat over ondernemen. Want als er één ding is dat ik geleerd heb van mijn jaren als ondernemer, dan is het dit wel: je kan het niet alleen!
Zelf heb ik Under The Willow, mijn nieuw ‘bedrijf’, net gelanceerd, en ben ik meteen op zoek gegaan naar co-creatiemogelijkheden.
Eind juni organiseer ik bv. een cirkel met een goede vriendin van mij, een ayurvedisch therapeute, en in augustus zal ik een miniretreat organiseren met iemand die ik recentelijk leerde kennen en ervaring heeft met danstherapie en aromatherapie.
So … let’s cocreate together!
Stay tuned als je op de hoogte wilt blijven van al mijn projecten en events.
